Ayokong kita’y sakyan pa. Nakiangkas ako sa bumubulusok mong pagtakbo, Habang gumegewang-gewang ang mga pangarap ko. Ipinagyayabang mo sa’kin ang mga bago mong tayong pyesa, samantalang pinababayaan mong inaanay, kinakalawang, nabubulok ang iba. Itinuturo mo sa aking kabastusan ang magsalita at magsulat ng mga bagay na maselan, samantalang nakapaskil sa’yong harapan ang pinakamalaking suso sa bayan. Hindi ko lubos maisip kung paano mo pinaghihiwalay ang sining at kabastusan. Pinipilit mong makipagsabayan sa karera ng buong mundo, samantalang sinasagasaan mo ang mga Isko at Iska mong pasahero. At magtataas ka na naman bukas ng pasahe mo. Maglalakad na lang ako..
at namangka kami sa Burnham Park sa Baguio City. Ipinanagwan namin ang aming taga Caviteng kasama at ang kanyang taga Mindorong kasintahan habang gumigiliw ang malamig na hangin sa mga puno ng pino o pine, sa mga pusong may pansamantalang inulila sa kalayuan, sa mga nasa kasarapang sa parke ay naghahalikan, at sa mga maamong sagwan sa lawang hindi kalaliman at kadawagan sa gitna ng maitim na tubig at kalangitan. Bibihira ang ganitong pagkakataon para sa amin, sapagkat kami ay doon lumalagi sa Cavite samantalang ang iba pa ay sa Mindoro. Bibihira na lalo ito para sa kasama naming magkasintahan na napakadalang makapagpalitan ng hininga, palibhasa ay malayo nga ang Cavite sa Mindoro. Noon ay napakatipid ng mga bituin, nagtatago ang buwan, at bahagyang namamahagi ng liwanang ang mga ilaw sa poste sa parke, at lahat ng iyon ay kumukuha ng bahagi sa aming alaala. Ang pagkakataong iyon...
W ag mong paglaruan ang aking pakiramdam damdamin ko ay hindi buslo hindi bola ang aking puso ako naman ay iyo lamang sasakitan gusto mo lamang naman akong mahalikan Wag mong punuin ng mga brilyante at ginto ang mga espasyo sa isip ko ang mga bakante sa aking ulo lolokohin mo lamang naman at pagsasamantalahan ako ang gusto mo lamang naman sa akin ay suso Wag mong ipanungkit ang pinagpala mong dila dahil hindi parang mangga na ang puso ay nakukuha may mga nalalaman ka pang mga buwan at mga tala ang gusto mo lamang naman mahawakan ang aking hita Wag mong taniman ng mga bulaklak ang aking utak ng mga tsokolate ang aking kukote iiwanan mo rin lamang naman akong parang tae ang gusto mo lamang naman sa akin ay puke.
Comments
Post a Comment