Saturday, June 29, 2013

Pamamangka sa Burnham


at namangka kami sa Burnham Park sa Baguio City.

Ipinanagwan namin ang aming taga Caviteng kasama

at ang kanyang taga Mindorong kasintahan

habang gumigiliw ang malamig na hangin

sa mga puno ng pino o pine,

sa mga pusong may pansamantalang inulila sa kalayuan,

sa mga nasa kasarapang sa parke ay naghahalikan,

at sa mga maamong sagwan

sa lawang hindi kalaliman at kadawagan

sa gitna ng maitim na tubig at kalangitan.

Bibihira ang ganitong pagkakataon para sa amin,

sapagkat kami ay doon lumalagi sa Cavite

samantalang ang iba pa ay sa Mindoro.

Bibihira na lalo ito para sa kasama naming magkasintahan

na napakadalang makapagpalitan ng hininga,

palibhasa ay malayo nga ang Cavite sa Mindoro.

Noon ay napakatipid ng mga bituin,

nagtatago ang buwan,

at bahagyang namamahagi ng liwanang

ang mga ilaw sa poste sa parke,

at lahat ng iyon ay kumukuha ng bahagi sa aming alaala.

Ang pagkakataong iyon ay amin lamang ninakaw

at dahil bibihira lamang iyon ay hindi na namin ipinagkait

sa aming sarili.

Isa iyon sa mga sandaling kung maaari ay hindi namin

iiwanan, lalo na marahil sa kasama naming magkasintahan,

at marami pa kaming pinangarap habang namamangka sa

Burnham.



October 31, 2005

Labels:

A Ghost Fighter's Night

Wala namang
natatakot.
Nariyan ka naman,
nandito pa rin ako,
at nariyan din sila.
Mas malayo ang
tingin ko sa
tinitingnan mo at
hindi nila tayo
nakikita.
Hindi ko naman
nararamdaman ang
iyong pakiramdam.
Inaantok lang ako
dahil gusto mo nang
matulog.

Labels:

Semilya

Katulad ng
mga araw-araw
na ang mga
bituin ay
nahuhulog sa
pinakamasarap
na kalangitan,

gabi- gabi na
inaabot ang
pinakamaganda
na buwan,
para bukas may
panibago na umaga
na naman.

Labels: ,

May dugo sa iyong kape

                                                                                            Lumalagok
                                                                                          ang lupa
                                                                                       ng dugo
                                                                                          mula sa
                                                                                             mga
                                                                                               mangga
                                                                                           gawa ng
                                                               Nestlé habang hinihigop mo ang kape na
                                                                gawa ng Nesté. Pumapakla ang sorbetes.
                                                     Tumatabang ang tsokolate. Umaanta ang gatas.
                                              Luma        labsak ang instant mami. Pumupula ang
                                             kape.          Nananamantala ang Nesté. Umaalsa ang        
                                             mga            trabahante, hinihingi lamang ang pera
                                                na            kanilang pinaghirapan. Binobomba ng
                                                    tubig, hinahambalos, inuupakan, tinitirgas, at 
                                                       tinatadyakan ng mga pulis, ng mga guwardiya,
                                                             ng mga bayarang guwardiya samantalang 
                                                               ipinaglalaban lamang nila ang kanilang
                                        karapatan. May mga nawalan ng trabaho, may mga asawa, at may
                                                mga anak. May mga magugutom. May mga nagugutom.
                                                         May mga mamamatay. May mga pinapatay.
                                                                            May dugo sa iyong kape.  
      
                                                              (Iboykot ang lahat ng produkto ng Nesté)

Labels: ,

Dahil sa mga luha ni Anne


Kapalaran ng mga

bagay ang lumipas,

lahat ng bagay.



Minsan may mga

namamatay kaagad.

Umiiyak ang mga



tao para maging

totoo ang mga

kalungkutan,



minsan para maniwala

ang lahat na merong

nawala sa mga



mundo.

Nalulungkot ang mga

tao,



dahil nalulungkot sila,

minsan para malamang

mga tao sila.

Labels: ,